https://poezy.ucoz.com/ Wed, 06 May 2009 13:10:51 GMT uCoz Web-Service პაოლო იაშვილი <p> პირამიდებში <p> ელენე დარიანის დღიურიდან <p> იქ, სადაც სდუმან პირამიდები, <br /> მზის ქორწილის დროს მე დავწვები მზისფერ სილაზე, <br /> იქ, სადაც სდუმან პირამიდები, <br /> შენ მომინდები, <br /> შენი თვალები, შენი მკლავები, შენი სინაზე. <br /> შენ მოგაფრენს ცხენი არაბული, <br /> თვალებდანაბული. <br /> საყვარელ ხელებს მივეცემი, როგორც ნაზ საწოლს, <br /> და შენ დამკოცნი ვით დედოფალს, ვით მხევალს და ცოლს. <br /> ტკბილი იქნება ცხელ სილაზე ჩვენი თამაში, <br /> მზიურებს მაშინ <br /> არაფერი მოგვაგონდება... <br /> პირამიდებში ატირდება ლოდინით რაში. <br /> ლურჯ სფინქსთან მივა, უცქერს დიდხანს და დაღონდება. <br /> სილიან ტანით მდინარისკენ გავეშურებით, <br /> მწვანე ტალღებში დავამშვიდებთ ჩვენს ღელვას ალურს. <br /> გამოფხიზლდება შენი რაში სფინქსის ყურებით, <br /> დაუწყებს ძებნას უდაბნოში თავის სიყვარულს. <br /> 1916 პაოლო იაშვილი <p> პირამიდებში <p> ელენე დარიანის დღიურიდან <p> იქ, სადაც სდუმან პირამიდები, <br /> მზის ქორწილის დროს მე დავწვები მზისფერ სილაზე, <br /> იქ, სადაც სდუმან პირამიდები, <br /> შენ მომინდები, <br /> შენი თვალები, შენი მკლავები, შენი სინაზე. <br /> შენ მოგაფრენს ცხენი არაბული, <br /> თვალებდანაბული. <br /> საყვარელ ხელებს მივეცემი, როგორც ნაზ საწოლს, <br /> და შენ დამკოცნი ვით დედოფალს, ვით მხევალს და ცოლს. <br /> ტკბილი იქნება ცხელ სილაზე ჩვენი თამაში, <br /> მზიურებს მაშინ <br /> არაფერი მოგვაგონდება... <br /> პირამიდებში ატირდება ლოდინით რაში. <br /> ლურჯ სფინქსთან მივა, უცქერს დიდხანს და დაღონდება. <br /> სილიან ტანით მდინარისკენ გავეშურებით, <br /> მწვანე ტალღებში დავამშვიდებთ ჩვენს ღელვას ალურს. <br /> გამოფხიზლდება შენი რაში სფინქსის ყურებით, <br /> დაუწყებს ძებნას უდაბნოში თავის სიყვარულს. <br /> 1916 https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-06-101 პოეზია archangel https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-06-101 Wed, 06 May 2009 13:10:51 GMT მოსე <p> ეგვიპტემ კალთა გადაგაფარა, <br /> ამოგაბრძანა წყლიდან დუმილით. <br /> და ფარაონის პირქუშ დარაბებს, <br /> შემოაქსოვა ღმერთის სურვილი... <p> რწმენას გალავნად შემოიშენებ, <br /> უდაბნოს სიცხეს მხრებით აზიდავ, <br /> და გაუყვები გზას ფეხშიშველი <br /> ცეცხლმოდებული მაყვლოვანიდან. <p> წმინდა ბაგიდან ისმის ოსანა, <br /> ლოცვად უფალმა რომ შეიწირა <br /> და მარჯვენაში, ვით გამოცანა <br /> კვერთხი და გველი ერთად გიჭირავს. <p> კლდედ შეიკვრება ტალღის სიმკაცრე, <br /> იღაღადებენ ფეხქვეშ ხნულები <br /> და ფარაონის რისხვის წინაშე <br /> აღსდგები დიდი სასწაულებით. <p> ღვთიურ მანანას მოელი ოდენ, <br /> რწმენით მიიკვლევ ფერდობს ნისლიანს <br /> და ბილიკებზე ტანჯვად რომ მოგდევს <br /> შენი გვარტომის ცხელი სისხლია. <p> ყველა ნიშანი მკაცრად სრულდება, <br /> ყოველ მაღლობზე უფლის ხელია <br /> და წინ მიგიძღვის მტრედის გუნდებად, <br /> რაც ცაში ლოცვად აღგივლენია. <p> ღმერთს ემსგავსები ასე თანდათან <br /> და სახე, წვერით შემობურული, <br /> სათნო გაქვს, როგორც პურის მანანა <br /> და ჟღალი, როგორც მწყერ... მოსე <p> ეგვიპტემ კალთა გადაგაფარა, <br /> ამოგაბრძანა წყლიდან დუმილით. <br /> და ფარაონის პირქუშ დარაბებს, <br /> შემოაქსოვა ღმერთის სურვილი... <p> რწმენას გალავნად შემოიშენებ, <br /> უდაბნოს სიცხეს მხრებით აზიდავ, <br /> და გაუყვები გზას ფეხშიშველი <br /> ცეცხლმოდებული მაყვლოვანიდან. <p> წმინდა ბაგიდან ისმის ოსანა, <br /> ლოცვად უფალმა რომ შეიწირა <br /> და მარჯვენაში, ვით გამოცანა <br /> კვერთხი და გველი ერთად გიჭირავს. <p> კლდედ შეიკვრება ტალღის სიმკაცრე, <br /> იღაღადებენ ფეხქვეშ ხნულები <br /> და ფარაონის რისხვის წინაშე <br /> აღსდგები დიდი სასწაულებით. <p> ღვთიურ მანანას მოელი ოდენ, <br /> რწმენით მიიკვლევ ფერდობს ნისლიანს <br /> და ბილიკებზე ტანჯვად რომ მოგდევს <br /> შენი გვარტომის ცხელი სისხლია. <p> ყველა ნიშანი მკაცრად სრულდება, <br /> ყოველ მაღლობზე უფლის ხელია <br /> და წინ მიგიძღვის მტრედის გუნდებად, <br /> რაც ცაში ლოცვად აღგივლენია. <p> ღმერთს ემსგავსები ასე თანდათან <br /> და სახე, წვერით შემობურული, <br /> სათნო გაქვს, როგორც პურის მანანა <br /> და ჟღალი, როგორც მწყერის ბუმბული. <p> ზეცა ენთება, მიწა ზანზარებს, <br /> სიტყვა ბუბუნებს, როგორც გრიგალი <br /> და სინას მთიდან ღმერთის ანარეკლს <br /> ძირს ჩამოიტანს თეთრი ფიქალით... https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-100 პოეზია nadirbegi https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-100 Sat, 02 May 2009 04:46:45 GMT -------------------------------------------------------------------------------- <br /> <p> ნოე და ცისარტყელა <p> როცა უეცრად წამოიწვიმებს, <br /> ჭექა-ქუხილის ხმა,რომ მომესმის, <br /> პატარა წვეთშიც ვხედავ ტივტივებს, <br /> ხის კიდობანი წმინდა ნოესი... <p> როცა მანძილი დაიტალღება, <br /> ცხვრის ფარით,რემით,ჯოგით,ნახირით, <br /> სივრცეს მწყემსივით კვალში დაჰყვება <br /> ნოეს კიდობნის გამოძახილი... <p> საბძელს,საქათმეს,ბაგას,სახბორეს, <br /> ნალიას,მარანს,ვენახს ლერწმიანს, <br /> კედელზე,ჭერზე,კარზე, ხაროზე, <br /> ნოეს კიდობნის სხივი შერწყმია.. <p> რაც ბორცვებია და რაც მთებია, <br /> რაც მწვერვალია ცისკენ წასული; <br /> ცივ წყაროებად გადაქცევიათ <br /> ტანი კიდობნით ჩამოკაწრული... <p> ღვინოს წურავენ ჩვენს დროშიც ბევრნი, <br /> ეფერებიან ვაზებს ასწლიანს, <br /> და ღვინით სავსე ყოველი ქვევრი <br /> ნოეს ქვევრების ზუსტი ასლია... <br /> <br /> ვერ შეაჩერებს წვიმას ვერავინ, <br /> ნაპრალს დაეძებს ლერწმის რტოებში, <br /> რომ დაიღვაროს,როგორც მელანი <br /> ფურცლის იდუმალ სიმარტოვეში <p> ფოთოლ... -------------------------------------------------------------------------------- <br /> <p> ნოე და ცისარტყელა <p> როცა უეცრად წამოიწვიმებს, <br /> ჭექა-ქუხილის ხმა,რომ მომესმის, <br /> პატარა წვეთშიც ვხედავ ტივტივებს, <br /> ხის კიდობანი წმინდა ნოესი... <p> როცა მანძილი დაიტალღება, <br /> ცხვრის ფარით,რემით,ჯოგით,ნახირით, <br /> სივრცეს მწყემსივით კვალში დაჰყვება <br /> ნოეს კიდობნის გამოძახილი... <p> საბძელს,საქათმეს,ბაგას,სახბორეს, <br /> ნალიას,მარანს,ვენახს ლერწმიანს, <br /> კედელზე,ჭერზე,კარზე, ხაროზე, <br /> ნოეს კიდობნის სხივი შერწყმია.. <p> რაც ბორცვებია და რაც მთებია, <br /> რაც მწვერვალია ცისკენ წასული; <br /> ცივ წყაროებად გადაქცევიათ <br /> ტანი კიდობნით ჩამოკაწრული... <p> ღვინოს წურავენ ჩვენს დროშიც ბევრნი, <br /> ეფერებიან ვაზებს ასწლიანს, <br /> და ღვინით სავსე ყოველი ქვევრი <br /> ნოეს ქვევრების ზუსტი ასლია... <br /> <br /> ვერ შეაჩერებს წვიმას ვერავინ, <br /> ნაპრალს დაეძებს ლერწმის რტოებში, <br /> რომ დაიღვაროს,როგორც მელანი <br /> ფურცლის იდუმალ სიმარტოვეში <p> ფოთოლზე ერთი წვეთი კიაფობს, <br /> ცვარი ციმციმებს ვარდის ფურცლიდან, <br /> და ხელში " ღმერთთან მებრძოლ იაკობს", <br /> წვიმის შვიდფერი დროშა უჭირავს. <p> ქარი ათასი ტოტით ჩურჩულებს, <br /> მზე მხატვარივით არის გულჩვილი <br /> და დღე დაღმავალ ფერს და შუქ-ჩრდილებს, <br /> ტანზე აშრება სველი ფუნჯივით https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-98 პოეზია nadirbegi https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-98 Sat, 02 May 2009 04:40:33 GMT უფალმა ბრძანა, იქმენ ნათელი, <br /> და მერე როცა ირგვლივ გაწვიმდა, <br /> თითქოს ჩემს თვალწინ მოკლეს აბელი <br /> და მე კაენის ვიქეც ნაწილად... <p> და როცა ღმერთი შემეხო თიხას, <br /> გულის სიღრმეში გალღვა ყინული <br /> და მე აბელის ნაწილიც ვიყავ <br /> იესოს სისხლით გამოსყიდული... <p> საკუთარ აჩრდილს შევყურებ ახლა, <br /> ცოდვით დაღლილს და გზებით დამტვერილს, <br /> ჩემს განთიადებს მიმწუხრიც ახლდა, <br /> ემს ღამეებშიც ენთო სანთელი... <p> ვიდრე საწუთრო ბოლომდე დამხრავს, <br /> დაცემის მადლით თვალებ ახელილს, <br /> შუბლით ვატარებ კაენის დამღას, <br /> გულით ჭრილობა დამაქვს აბელის. უფალმა ბრძანა, იქმენ ნათელი, <br /> და მერე როცა ირგვლივ გაწვიმდა, <br /> თითქოს ჩემს თვალწინ მოკლეს აბელი <br /> და მე კაენის ვიქეც ნაწილად... <p> და როცა ღმერთი შემეხო თიხას, <br /> გულის სიღრმეში გალღვა ყინული <br /> და მე აბელის ნაწილიც ვიყავ <br /> იესოს სისხლით გამოსყიდული... <p> საკუთარ აჩრდილს შევყურებ ახლა, <br /> ცოდვით დაღლილს და გზებით დამტვერილს, <br /> ჩემს განთიადებს მიმწუხრიც ახლდა, <br /> ემს ღამეებშიც ენთო სანთელი... <p> ვიდრე საწუთრო ბოლომდე დამხრავს, <br /> დაცემის მადლით თვალებ ახელილს, <br /> შუბლით ვატარებ კაენის დამღას, <br /> გულით ჭრილობა დამაქვს აბელის. https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-97 პოეზია nadirbegi https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-97 Sat, 02 May 2009 04:37:28 GMT ძნელია ქვეყნად ვინმემ გაგრიყოს, <br /> ფურცლებს შევყურებ უკვე წლებია, <br /> ისეთი, ოღონდ ყალბი არ იყოს <br /> ხშირად წერტილიც მომნატრებია. <p> მე ლექსი მხიბლავს თავის სიმცირით, <br /> სიპატარავით უფრო მანცვიფრებს, <br /> ხშირად ერთ სიტყვას მეტად მივტირი, <br /> ვიდრე პოემას, ანდა მანიფესტს. <p> ცხოვრება რაა?!-უცებ გაგთელავს! <br /> იმედი რაა?!-ისიც გაგწირავს! <br /> იფრინა როგორც ციცინათელამ, <br /> ჩემი სიცოცხლის ერთმა ნაწილმა. <p> უკვე გამაკრეს ძელზე სიტყვებმა, <br /> უკვე წაიღეს სუნთქვა ბგერებმა, <br /> ახლა უბრალო აზრიც მისხლტება, <br /> ახლა პატარა სიოც მერევა. <p> რა ვარ, რა ვიყავ?!--ჩემი ხელები, <br /> დაშვებულია, როგორც ნიჩბები, <br /> მოჩვენებითი ბედნიერებით, <br /> გაურკვეველი კითხვის ნიშნებით... ძნელია ქვეყნად ვინმემ გაგრიყოს, <br /> ფურცლებს შევყურებ უკვე წლებია, <br /> ისეთი, ოღონდ ყალბი არ იყოს <br /> ხშირად წერტილიც მომნატრებია. <p> მე ლექსი მხიბლავს თავის სიმცირით, <br /> სიპატარავით უფრო მანცვიფრებს, <br /> ხშირად ერთ სიტყვას მეტად მივტირი, <br /> ვიდრე პოემას, ანდა მანიფესტს. <p> ცხოვრება რაა?!-უცებ გაგთელავს! <br /> იმედი რაა?!-ისიც გაგწირავს! <br /> იფრინა როგორც ციცინათელამ, <br /> ჩემი სიცოცხლის ერთმა ნაწილმა. <p> უკვე გამაკრეს ძელზე სიტყვებმა, <br /> უკვე წაიღეს სუნთქვა ბგერებმა, <br /> ახლა უბრალო აზრიც მისხლტება, <br /> ახლა პატარა სიოც მერევა. <p> რა ვარ, რა ვიყავ?!--ჩემი ხელები, <br /> დაშვებულია, როგორც ნიჩბები, <br /> მოჩვენებითი ბედნიერებით, <br /> გაურკვეველი კითხვის ნიშნებით... https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-96 პოეზია nadirbegi https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-96 Sat, 02 May 2009 04:35:55 GMT ისევ ამოდის კვამლი ბუხრიდან, <br /> ზამთარიც თოვლის ზღაპარს ამთავრებს, <br /> და სავსე მთვარეს ვერცხლის ბუდიდან <br /> გზადაგზა სტაცებს ქარი ვარსკვლავებს... <p> მთა არ მინახავს ასე გულდიდა, <br /> ცა არ მინახავს ასე მარტივი <br /> და გაზაფხული ოქროს ბუდიდან <br /> მზეს დაუვარდა ჩიტის ბარტყივით... ისევ ამოდის კვამლი ბუხრიდან, <br /> ზამთარიც თოვლის ზღაპარს ამთავრებს, <br /> და სავსე მთვარეს ვერცხლის ბუდიდან <br /> გზადაგზა სტაცებს ქარი ვარსკვლავებს... <p> მთა არ მინახავს ასე გულდიდა, <br /> ცა არ მინახავს ასე მარტივი <br /> და გაზაფხული ოქროს ბუდიდან <br /> მზეს დაუვარდა ჩიტის ბარტყივით... https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-95 პოეზია nadirbegi https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-95 Sat, 02 May 2009 04:34:33 GMT ფიროსმანი <p> თითქოს ვიხილე იგი მეტეხთან, <br /> ქართული ჩოხით...ძველი ხალათით... <br /> ის დადიოდა, როგორც ლეგენდა, <br /> ფუნჯით დაჰქონდა მთელი ქალაქი... <p> საით წავიდა არავინ იცის, <br /> მწუხარედ სდუმან გზები ჩავლილი, <br /> მტკვართან ბარბაცებს ძველი თბილისი, <br /> წელში მოხრილი ფიროსმანივით... ფიროსმანი <p> თითქოს ვიხილე იგი მეტეხთან, <br /> ქართული ჩოხით...ძველი ხალათით... <br /> ის დადიოდა, როგორც ლეგენდა, <br /> ფუნჯით დაჰქონდა მთელი ქალაქი... <p> საით წავიდა არავინ იცის, <br /> მწუხარედ სდუმან გზები ჩავლილი, <br /> მტკვართან ბარბაცებს ძველი თბილისი, <br /> წელში მოხრილი ფიროსმანივით... https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-94 პოეზია nadirbegi https://poezy.ucoz.com/news/2009-05-02-94 Sat, 02 May 2009 04:33:05 GMT <b><div align="center">ეს იყო ბევრი ო, ბევრი წლის წინ <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის <br /> ქალწული ცხოვრობდა, იცნობდით ვინც <br /> მშვენიერ ანაბელ ლის; _ <br /> რომ ყვარებოდა, მას სურდა მხოლოდ <br /> და მყვარებოდა მეც მხოლოდ ის. <p> ის იყო ბავშვი, მეც ბავშვი ვიყავ, <br /> როცა სამეფოში ზღვის <br /> სიყვარულით, სიყვარულზე მეტით <br /> გვიყვარდა მე და ანაბელ ლის _ <br /> ვით ფრთები ცაში სერაფიმების <br /> იყო სიყვარული ის <p> შეშურდათ ჩვენი დიდი ხნის წინ <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის <br /> ქარმა დაბერა, შეყარა ღრუბლები <br /> სული გაუთოშა ანაბელ ლის <br /> ნათესავებმა კეტილშობილთა <br /> მაშინ წამგავრეს ის <p> და გამოკეტეს ძველ აკლდამაში <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის. <br /> ანგელოზებსაც შეშურდათ ჩვენი; <br /> ჩემი და ანაბელ ლის <br /> სწორედ ამიტომ ( ეს ყველამ იცის <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის) <br /> ქარმა დაბერა შეყარა ღრუბლები <br /> ბოლო მოუღო ანაბელ ლის <p> და სიყვარულით ასე ძლიერით <br /> ჩვენზე უფროსს უყვარდა ვის? <br /> ან ჩვენზე ჭკვიანს, ნეტავი ვის? <br /> ო, არც ანგელოზთ... <b><div align="center">ეს იყო ბევრი ო, ბევრი წლის წინ <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის <br /> ქალწული ცხოვრობდა, იცნობდით ვინც <br /> მშვენიერ ანაბელ ლის; _ <br /> რომ ყვარებოდა, მას სურდა მხოლოდ <br /> და მყვარებოდა მეც მხოლოდ ის. <p> ის იყო ბავშვი, მეც ბავშვი ვიყავ, <br /> როცა სამეფოში ზღვის <br /> სიყვარულით, სიყვარულზე მეტით <br /> გვიყვარდა მე და ანაბელ ლის _ <br /> ვით ფრთები ცაში სერაფიმების <br /> იყო სიყვარული ის <p> შეშურდათ ჩვენი დიდი ხნის წინ <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის <br /> ქარმა დაბერა, შეყარა ღრუბლები <br /> სული გაუთოშა ანაბელ ლის <br /> ნათესავებმა კეტილშობილთა <br /> მაშინ წამგავრეს ის <p> და გამოკეტეს ძველ აკლდამაში <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის. <br /> ანგელოზებსაც შეშურდათ ჩვენი; <br /> ჩემი და ანაბელ ლის <br /> სწორედ ამიტომ ( ეს ყველამ იცის <br /> სამეფოში, ნაპირად ზღვის) <br /> ქარმა დაბერა შეყარა ღრუბლები <br /> ბოლო მოუღო ანაბელ ლის <p> და სიყვარულით ასე ძლიერით <br /> ჩვენზე უფროსს უყვარდა ვის? <br /> ან ჩვენზე ჭკვიანს, ნეტავი ვის? <br /> ო, არც ანგელოზთ და არც დემონებს <br /> რომ ბინადრობენ ფსკერზე ამ ზღვის <br /> არ შეუძლიათ, რომ დააშორონ <br /> სულები ჩემი და ანბელ ლის. <p> მთავრე ამოვა, და ჩემთან მოვა <br /> სიზმარში ანაბელ ლი <br /> ვარსკვლავი ბრწყინავს, თვალები მხიბლავს <br /> მშვენიერ ანაბელ ლის... <br /> სწორედ ამიტომ ყოველ ღამით მოვდივარ შენთან <br /> ჩემო სიცოცხლევ, ჩემო ყველავ და ჩემო ერთავ <br /> და იმ სამარხში, ნაპირად ზღვის <br /> შენს გვერდით ვწვები, ნაპირად ზღვის</div></b> https://poezy.ucoz.com/news/2009-04-25-93 პოეზია Poetry https://poezy.ucoz.com/news/2009-04-25-93 Sat, 25 Apr 2009 03:58:35 GMT <b><div align="center">«გადამაგდე და დამკარგე, <br /> როგორც ჩერქეზმა ისარი», <br /> ასე გავარდა სამგორში, <br /> ცას დაეხალა ციცარი. <p> ვაი, ნაგზაურო ციცარო, <br /> გაზრდილო ჩემის ხელითა, <br /> შენ სადღეგრძელოს აღარ ვსვამ <br /> ქაფქაფა საწნახელიდან. <p> არც დაგიღებავ ფრჩხილებსა <br /> ზაფრანა-დარიჩინითა, <br /> წადი და იმას აკოცე, <br /> ვინც მინდვრად გაგაჯირითა! <p> ის ბაზიერი გიყვარდეს, <br /> გაჭმევდეს აღჯანაბადსა; <br /> მე ჩემს გზას გამოვუდგები, <br /> ცხენზე დავაკრავ ნაბადსა. <p> სათათრეთს გადავვარდები, <br /> დამკვრელად ვივლი თარისა; <br /> ჩოხა წვიმისა მეცმევა <br /> და ყაბალახი მთვარისა...</div></b> <b><div align="center">«გადამაგდე და დამკარგე, <br /> როგორც ჩერქეზმა ისარი», <br /> ასე გავარდა სამგორში, <br /> ცას დაეხალა ციცარი. <p> ვაი, ნაგზაურო ციცარო, <br /> გაზრდილო ჩემის ხელითა, <br /> შენ სადღეგრძელოს აღარ ვსვამ <br /> ქაფქაფა საწნახელიდან. <p> არც დაგიღებავ ფრჩხილებსა <br /> ზაფრანა-დარიჩინითა, <br /> წადი და იმას აკოცე, <br /> ვინც მინდვრად გაგაჯირითა! <p> ის ბაზიერი გიყვარდეს, <br /> გაჭმევდეს აღჯანაბადსა; <br /> მე ჩემს გზას გამოვუდგები, <br /> ცხენზე დავაკრავ ნაბადსა. <p> სათათრეთს გადავვარდები, <br /> დამკვრელად ვივლი თარისა; <br /> ჩოხა წვიმისა მეცმევა <br /> და ყაბალახი მთვარისა...</div></b> https://poezy.ucoz.com/news/2009-04-05-92 პოეზია Poetry https://poezy.ucoz.com/news/2009-04-05-92 Sun, 05 Apr 2009 03:32:34 GMT <b><div align="center">იორზე, ვენახში, დიდი ჭერამი გვედგა,___შებუთქვილი, დახუნძლული. <p> თუ თავდაპირველად იგი ჩემი საყვარელი ხე იყო, მერე იგი მხოლოდ სევდას იწვევდა ჩემში, თან რაღაც ზიზღსაც კი.მერე ისე გაიარა ჩემმა ბავშვობამ, ზედ ერთხელაც აღარ ავსულვარ, აღარც მისი ტოტი დამირხევია. თითქოს უმძრახად ვიყავ ამ ხესთან, გვერდით გავუვლიდი, ზედაც არ შევხედავდი. მერე დაბერდა, გახმა, წაიქცა, არცა მწყენია, თითქოს კიდევაც გამეხარდა. <p> გულში მფიფქავდა ერთი მოგონება, თორემ უმიზეზოდ რად შევიძულებდი ნაადრევი ხილით გამხარებელ ხეს? <p> მაშინ კახეთის რკინიგზა გაჰყავდათ. გზა ჩვენს ივრის ვენახებზე გადიოდა. მალე დაიწყო ჯოჯოხეთური მუშაობა. მექანიზმები მაშინ არ ჰქონდათ და ხელით ებრძოდნენ სალიანდაგო სათხრელ მიწას. დიდძალი მუშა ტრიალებდა__ქართველები, სომხები, რუსობაც ბევრი იყო. ადგილი დახაშმული, ჰაერი__ბოტორო. ივრის მწვანე ჭაობნარი, ჭყანტობები, ჭანჭრობები, ლიები საწყალ მუშებს უხვად ასაჩუქრებდნენ ციებ-ცხელებით, სიცხე სუნთქვას აგუბებდა, სახეს სწვავდა თონის ალმურივით. მუშას სასმელი წყალიც კი არ ჰქონდა, მღვრიე ივრი... <b><div align="center">იორზე, ვენახში, დიდი ჭერამი გვედგა,___შებუთქვილი, დახუნძლული. <p> თუ თავდაპირველად იგი ჩემი საყვარელი ხე იყო, მერე იგი მხოლოდ სევდას იწვევდა ჩემში, თან რაღაც ზიზღსაც კი.მერე ისე გაიარა ჩემმა ბავშვობამ, ზედ ერთხელაც აღარ ავსულვარ, აღარც მისი ტოტი დამირხევია. თითქოს უმძრახად ვიყავ ამ ხესთან, გვერდით გავუვლიდი, ზედაც არ შევხედავდი. მერე დაბერდა, გახმა, წაიქცა, არცა მწყენია, თითქოს კიდევაც გამეხარდა. <p> გულში მფიფქავდა ერთი მოგონება, თორემ უმიზეზოდ რად შევიძულებდი ნაადრევი ხილით გამხარებელ ხეს? <p> მაშინ კახეთის რკინიგზა გაჰყავდათ. გზა ჩვენს ივრის ვენახებზე გადიოდა. მალე დაიწყო ჯოჯოხეთური მუშაობა. მექანიზმები მაშინ არ ჰქონდათ და ხელით ებრძოდნენ სალიანდაგო სათხრელ მიწას. დიდძალი მუშა ტრიალებდა__ქართველები, სომხები, რუსობაც ბევრი იყო. ადგილი დახაშმული, ჰაერი__ბოტორო. ივრის მწვანე ჭაობნარი, ჭყანტობები, ჭანჭრობები, ლიები საწყალ მუშებს უხვად ასაჩუქრებდნენ ციებ-ცხელებით, სიცხე სუნთქვას აგუბებდა, სახეს სწვავდა თონის ალმურივით. მუშას სასმელი წყალიც კი არ ჰქონდა, მღვრიე ივრის გარდა. ავად ხდებოდნენ, იქვე მიწაზე ჭერეხებივით ეყარნენ. პატრონი ვინ იყო? ზედამდეგები, შინამდეგები უყვიროდნენ, აგინებდნენ, ხოლო ქედწახრილი მუშები უსიტყვოდ ასრულებდნენ მათ ბრძანებას. <p> საღამოობით, სამუშაოს აშვებისას, ახალგაზრდა მუშები ცდილობდნენ ვითომცდა გამხიარულებას, მაგრამ წელმოწყვეტილი, დათუთქული ადამიანის ლხინი ვის გაუგონია? ერთხელ, ორჯერ მოსწევდნენ გარმონს, მაგრამ გულს ხალისი არა ჰქონდა, ხოლო <p> მარჯვენას__ღონე და გარმონი იქვე მიყუჩდებოდა, თითქოს შორიდან ვიღაცამ დაიკვნესაო! <p> სიცხისაგან გათანგულ მუშებს საუბარიც კი ეზარებოდათ. <p> მათი ერთადერთი იმედი, გახარება და გასართობი ივრის ვენახების ხილი იყო. ჩვენი ვენახიც ხომ ზედ ივრის პირას იდგა! <p> ვენახები ულეველი ხილით იყო სავსე: ბალი, თუთა, ჭერამი, თაფლა მსხალი, გულაბი, პანტა, ატამი, ვაშლი, კომში, ფშატი... ყურძენი ხომ იყო და იყო! შიგ და შიგ თავკარავიანი კაკლები იდგა, რომლის ტოტებზე ბალერინასავით დახტოდა ყვითელი მოლაღური და ,,ბიჭო გოგიას“ დაგვძახოდა. <p> უთვალავი ხეხილი ზედ გზის პირას იდგა ლალ-ზურმუხტისფრად, მაგრამ არც ერთ მუშას არასოდეს უკადრია ხილის მოპარვა. მხოლოდ ფულის შემოძლევა კი იცოდნენ. გლეხებს ეხათრებოდათ ფულის აღება და ისე შესთავაზებდნენ ხოლმე, მაგრამ მუდამ ხომ არ შეიძლებოდა თავაზა? და აი, თითქოს მიწიდან ამოცვივდნენ ჩარჩები, ვაჭრუკანები, დაერივნენ ჩვენს ვენახებს და თვითეული ხე, ძალითა თუ ნებით, შეისყიდეს, რათა მერე ერთი ათად გაეყიდათ მუშებზე. ერთი ხეც კი აღარ დარჩა სადმე ბავშვების პირის ჩასატკბარუნებლად. როგორც მახსოვს, თითო ხეში ექვს შაურს, ათ შაურს, სამ აბაზს და ასე მანეთამდე იძლეოდნენ, თვითონ კი თუმნობით იგებდნენ. <p> ხეხილის მსხმოიარობით გახარებული საწყალი ბავშვი მიადგებოდა უხვად დასხმულ ხეს, მაგრამ უეცრივ მოაგონდებოდა სასტიკი სიტყვა ,,გაყიდულია“ და გველნაკბენივით უკან გამობრუნდებოდა. ასე დაემართათ ჩემს ფეხშიშველა ამხანაგებს__ფიფონას, ბათულას, აგლიას, არსენას. ვინ წაართო ეს თაფლივით ჭერამი?! იმ ვერცხლის ათშაურიანმა, რომელიც მათმა მამებმა ჩაიგდეს დახეული ახალუხის ჯიბეში. <p> აი, ქურდულად მიიხედ-მოიხედავს ბავშვი,__მერე რა მსხალია?! მსხლებს რომ პირი ჰქონდეთ, ერთმანეთს დასჭამდნენ! მაგრამ დიდედას მუხლქვეშ გაზრდილებს ქურდობისა ეშინოდათ, თან ყურში ჩასძახოდათ ის სიტყვები, ჩარჩმა რომ დაავედრა მათ მამებს ათშაურიანის მიცემისას. <p> __აბა, გაბრო, ამ დასხმულ ხეს გაბარებ. ასევე უნდა დამახვედრო , ბავშვებმა არ მომიკრიფონ. <p> გაბროც მამის სულს დაიფიცავდა, შეჰპირდებოდა პატიოსნებას, მაგრამ რატომ თავისი ქერა ბიჭი ფიფონა არ ეცოდებოდა? ბარემ... მაგრამ ჩარჩის ათი შაური სიღარიბის რომელიღაც ჭუჭრუტანას ამოუვსებდა ბეჩავ გაბროს. <p> შეიკრა, გაიფიცა ბავშვების წინაშე ივრის ხეხილი. ვის გაეგონა წინათ ხილის აკრძალვა? მთელი ივრის ხილი ხომ ჩვენი იყო. ჩიტებივით დავნავარდობდით ტოტებზე ბალღები, ახლა კი, მთელი ივრის ბაღნარები ჩვენთვის შეკრული, მოკვეთილი აღმოჩნდა; ამ მოულოდნელმა რისხვამ დაგვამუნჯა. მეტად მოულოდნელი და შემზარავი იყო. გულზე ჯანღად დაგვედო. <p> ივრის ბაღნარი კი ისევ ისე შრიალებდა. ჭრელ-ჭრელი ხილი ისევ თვალს გვტაცებდა, ჩვენ კი თითქოს ერთ დღეში დავბერდით; თითქოს ბავშობა აგვიკრძალეს იმ ხილის აკვეთით და ხილთან ერთად ხომ თვითონ იორიც იკრძალებოიდა . რაღა საქმეგვქონდა იორზე,რაღად უნდა ჩავქანებულიყავით სოფლიდან ივრის ჭალებში? <p> იორი კი ჩვენი ემბაზი და ასპარეზი იყო-საბანაო, სათევზაო. ივრის მორევში ჩაწოლილი კამეჩის გახეშილ კისერზე ჯდომა-დიდი ნეტარება იყო. ერთი სიტყვით, მთელი დღე იორზე ვეყარენით... და აი ,ახლა ისე დამუნჯდა იორი, თითქოს შაჰ-აბაზი მეორედ შემოგვესია და ბავშვები მთლად გაუჟუჟიაო, თუ კევრით გაულეწიაო. მგონი , ჩიტებიც კი აღარ ჭიკჭიკებდნენ ბავშვების ცოდვით. <p> მე ერთი ვიყავი იმედიანად,მე ხომ მქონდა იორზე საკუთარი ხელუხლეველი ჭერამი? <p> ჰოდა, ჩემს ფეხშიშველა მეგობრებს ჩავიყვანდი ჩვენს ვენახში და ვეტყოდი: <p> _ადი ბიჭო, დაარხიე, დაკრიფე, გაიხარე! <p> და აი, ერთ კვირა დილას, ჩავცვივდით იორზე_მთელი უბნის ბალღობა მყავდა დაპატიჟებული. ახლა რას გვიზამს ჩარჩის აკრძალვა? ჩემი ხეა და ჩემად შევინახე, ფულზე არ გამიცვლია! მაგრამ, იცით, რა მოხდა?! შორიდანვე დავინახე, ჩვენ ჭერამთან იდგა ჩარჩი მელქო, <p> გოდრებით აკიდებული ცხენი იქვე ეყენა და გულმოდგინედ კრეფდა ჩემს ჭერამს. <p> თურმე დედაჩემს ჩვენი ჭერამიც გაეყიდა: ცოდონი არიან მეზობლის ბავშვები, რომ მარტო შენ გქონდეს ხილიო! არა უშავს რა, შენც მათთან ერთად იმარხულეო და გადმომცა სამი ვერცხლის აბაზიანი. <p> __შენი საყვარელი წიგნები იყიდეო! <p> მე მართლაც ვიყიდე ორიოდე წიგნი, მაგრამ მალე შემძულდნენ ის წიგნებიც და მათი დამწერნიც. <p> აი, რა მიზეზი იყო, რომ ჩვენი ჭერამი მხოლოდ სევდას და სიძულვილს იწვევდა ჩემში. <p> იგი სასტიკად მოექცა ჩემს უდარდელ ბავშვობას. მისმა მსხმოიარე ტოტებმა დაჩხვლიტეს, დაკბინეს ჩვენი ბავშვური უზრუნველობა. <br /> </div></b> https://poezy.ucoz.com/news/2009-04-05-91 პროზა Poetry https://poezy.ucoz.com/news/2009-04-05-91 Sun, 05 Apr 2009 03:31:41 GMT